برنا: حکایت این سکوت چیست؟حضور ۸۵ درصدی مردم در انتخابات حادثه کوچک و تکراری در تاریخ انقلاب بود و نتوانست آقایان را به سخن گفتن در تحسین این حضور وادارد؟ یا ۲۴ میلیون رای مردم یک کشور به رییس جمهورشان چندان اهمیتی نداشت که درخور پیام تبریک باشد؟ حتی با فرض پذیرش هر دو مورد بالا هم،از کنار اغتشاش های روزهای گذشته کشور به راحتی نمی توان عبور کرد.در جایی که دامنه آشوب ها تا تخریب حجم وسیعی از اموال عمومی و کشته شدن تعدادی از هموطنانمان کشیده شده ،برخی از علمای بزرگوار هنوز احساس خطر نکرده و مصلحت را در سکوت می بینند!

پس از پایان انتخابات ریاست جمهوری و برگزیده شدن محمود احمدی نژاد از میان آرای مردم برای دوره چهار ساله ریاست جمهوری قشرهای مختلف مردم از احزاب سیاسی و تشکل های صنفی تا تشکل های دانشجویی و شخصیت های کشوری و لشگری همه با ارسال پیام یا انتشار بیانیه خلق حماسه ملی ۲۲خرداد را گرامی داشته و به رییس جمهور منتخب مردم که با ۶۶درصد آرا توانست پیروز میدان انتخابات باشد تبریک گفتند.

برخی هم که اختلاف سلیقه هایی با رییس جمهور داشتند پیام دادند، اما به جای تبریک از اولویت های کاری و ضرورت های اصلی دولت دهم سخن گفتند. در این میان گروه سومی هم بودند،این دسته با اینکه رییس جمهورشدن احمدی نژاد چندان برایشان خوشایند نبود،نتوانستند بر حماسه بزرگ ملت چشم ببندند و در پیام خود،گرچه به رییس جمهور شدن احمدی نژاد اشاره ای نکردند اما حضور مقتدرانه مردم را در این انتخابات پاس داشتند.

برخی دیگر تا اینجای کار سکوت کردند اما زمانی که آشوب ها در تهران و چند شهر دیگر کمی بالا گرفت،در مصاحبه با رسانه ها یا پیام های عمومی خود اغتشاش ها را سرکوب کردند و مردم را به آرامش دعوت کردند. البته تعدادی از آنها هم به جبران همه اختلاف ها و شاید برای عقده گشایی همه درگیری ها را به گردن دولت انداختند. یا تاوان خسارت های مجموعه تحت مدیریتشان را از دولت خواستند یا دایه مهربان تر از مادر برای مردم شدند و معلوم نیست با چه مبنایی دولت را برای آشوب های اخیر محکوم کردند و خواستند که به این وضعیت خاتمه دهد.

اما ازهمه جالب تر موضع گرفته نشده یا بهتر بگوییم،موضع نگرفتن برخی مراجع در برابر پیشامدهای چند روز گذشته کشور است.مگر نه اینکه علما و مراجع باید پیشروان و هدایتگران جامعه اسلامی در برهه های مختلف باشند.ومگر نه اینکه برخی از مراجع محترم پیش از این در جریان های جزیی سیاسی و اجتماعی داخلی و خارجی اظهار نظر می کردند و حتی همین روزها با نادیده گرفتن اتفاق های کشور برای غزه و فلسطین پیام می دهند که البته در شرایط عادی کاری پسندیده است.

پس حکایت این سکوت چیست؟حضور ۸۵ درصدی مردم در انتخابات کشور اسلامی مان حادثه کوچک و تکراری در تاریخ انقلاب بود و نتوانست آقایان را به سخن گفتن در تحسین این حضور وادارد؟

یا ۲۴ میلیون رای مردم یک کشور به رییس جمهورشان چندان اهمیتی نداشت که درخور پیام تبریک باشد؟

حتی با فرض پذیرش هر دو عامل بالا،از کنار اغتشاش های روزهای گذشته کشور به راحتی نمی توان عبور کرد.در جایی که دامنه آشوب ها تا تخریب حجم وسیعی از اموال عمومی و کشته شدن تعدادی از هموطنانمان کشیده شده برخی از علمای بزرگوار هنوز احساس خطر نکرده و مصلحت را در سکوت می بینند!

و این در حالی است که دخالت و تحریک رسانه های خارجی برای گسترش این اغتشاش ها در کشور به اثبات رسیده و با فرض اینکه هر یک از آقایان به ملاحظه جهت گیری های سیاسی سکوت اختیار کرده باشند با اثبات دخالت بیگانگان و رسانه های استکباری موضع گیری برایشان آسان می شود.

البته جایگاه مراجع و علمای بزرگوار کشور بالاتر از آن است که در بازی ها و گروه بندی های سیاسی هضم شوند و با تکیه بر پیشینه تاریخی مراجع بزرگ اسلام که در لحظه های حساس تاریخ شجاعانه ترین، جسورانه ترین و البته نزدیک ترین موضع به حق و حقیقت را گرفته اند می توانیم همه علما را از این ملاحظه ها بری بدانیم.اما با این سوال چه کنیم و چه پاسخی به آن بدهیم؟

سکوت در این برهه حساس چه معنایی دارد؟

سکوتی که هر کس می تواند آن را به نفع خود تعبیر کند.ومگر نه اینکه پیش از این برخی از آقایان که امروز سکان اصلی آشوب ها را در دست دارند پیش از این در فیلم های تبلیغاتی خود با پخش تصاویری از دیدار با مراجع برای نشان دادن حمایت آنها از خود استفاده کردند.

والبته برخی از علمای بزرگوار در همان زمان هم سکوت اختیار کردند، سکوتی ممتد که تا امروز هم ادامه داشته است.
علمای بزرگوار،سکوتتان را تعبیر کنید پیش از آنکه دیگران تعبیرش کنند.

نظرات کاربران :